Drewno na tarasie stwarza wokół domu słoneczny, ciepły klimat; jest jednak podatne na szkodliwe działanie warunków atmosferycznych.


Najlepsze na taras są:

deski sosnowe lub świerkowe zaimpregnowane ciśnieniowo;
deski dębowe impregnowane lub bejcowane;
deski podłogowe z drewna egzotycznego – takiego jak: tek, massaranduba, bangkirai;
deski tarasowe ryflowane z drewna egzotycznego;
elementy tarasowe z deszczułek z drewna krajowego i egzotycznego.


To warto wiedzieć:

gatunki twarde mają wysoką odporność na ścieranie, uszkodzenia, zarysowania. Z krajowych najtwardsze są deski dębowe, z egzotycznych – ipe (lapacho), bilinga, massaranduba;
odporne na wilgoć jest deski o tak zwanej dużej stabilności. Z gatunków krajowych największą stabilność mają deski dębowe, z egzotycznych – tek i bangkirai;
stosowane na tarasy rodzime drewno – sosnowe i świerkowe – jest miękkie oraz ma małą stablilność, a tym samym słabą odporność na wilgoć. Gdy nasiąknie deszczówką i wyschnie, zmienia kształt, wysycha i pęka. Dlatego koniecznie trzeba je zaimpregnować;
niektóre rodzaje drewna egzotycznego, na przykład bangkirai, są naturalnie zabezpieczone przed działaniem wody dzięki zawartym w nim olejkom i garbnikom. Jednak substancje te mogą być wypłukiwane z drewna, powodując odbarwienia lub korozję sąsiadujących materiałów. Dlatego do łączenia tego rodzaju drewna należy używać wyłącznie wkrętów i elementów ze stali nierdzewnej;
tarasy wykładamy deskami o grubości co najmniej 2 cm. Deski należy układać z odstępami o szerokości co najmniej 0,5 cm;
ryfle (żłobienia) na deskach działają antypoślizgowo, i zabezpieczają nawierzchnię przed gromadzeniem się deszczówki (spływa ona żłobieniami).


Na taras nie polecamy:

drewna olchowego – wygina się i deformuje pod wpływem wilgoci;
drewna bukowego – jest nieodporne na wilgoć;
niektórych gatunków drewna egzotycznego, na przykład samba, które deformuje się pod wpływem wilgoci.

Zalety i wady drewnianych tarasów:
Zalety:
– ciepłe w dotyku, a jednocześnie nie nagrzewa się latem;
– amortyzuje upadki;
– drewnianą posadzkę można ułożyć szybko.

Wady:
– pod wpływem słońca zmienia zabarwienie;
– jest najmniej trwałym spośrod materiałów na taras;
– jest trudne do utrzymania w czystości;
– wymaga okresowej konserwacji – zabezpieczania środkami grzybobójczymi i impregnowania co kilka lat;
– jeśli chcemy, aby taras drewniany służył nam przez długie lata, powinien być zadaszony.

Reklamy